باشى و آن را حمل بر خير كنى . و بدانى كه حتما آن حالى كه فعلا دارى عين صلاح تو است ، چون تنها در اين صورت است كه به درجهء عالى ، تفويض و واگذار كردن كارها به ذات اقدس الهى خواهى رسيد . در اين مورد از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - روايت شده كه فرمود : 43 - « لا تسخطوا نعم اللَّه ، و لا تقترحوا على اللَّه ، و اذا ابتلى احدكم في رزقه و معيشته فلا يحدثنّ شيئا يسأله لعلّ في ذلك حتفه و هلاكه ، و لكن ليقل : اللّهمّ بجاه محمّد و إله الطّيّبين ان كان ما كرهته من امرى هذا خيرا لى و افضل في دينى فصبّرنى عليه و قوّنى على احتماله و نشّطنى بثقله ، و ان كان خلاف ذلك خيرا لى فجد علىّ به و رضّنى بقضائك على كلّ حال فلك الحمد » . يعنى : « از نعمتهاى الهى بدتان نيايد و فكر نكرده از خدا چيزى طلب نكنيد . و اگر بلائى در روزى و زندگانى يكى از شما پديدار شد ، مبادا چيز ديگرى از خدا طلب كند چون شايد آن چيز جديد ، موجب مرگ و نابودى او شود ، بلكه اين گونه بگويد : بار خدايا ! تو را به جاه و جلال محمد و آلش - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - قسمت مىدهم ! اگر اين مسأله‌اى كه مرا ناراحت كرده ، برايم خير است ، مرا نسبت بدان صبور گردان و نه تنها قوّت و قدرت بر تحملش عنايت كن ، بلكه مرا نسبت بدان با نشاط نيز بگردان . اما اگر خلاف آن برايم خير است ، پس همان ( خلاف ) را به من ببخش . به هر حال مرا نسبت به قضاى خود ، راضى گردان كه تنها تو سزاوار ستايشى » . و آنچه كه از امام صادق - عليه السّلام - روايت شده نيز همين معنا را مىرساند كه : خداى متعال به موسى بن عمران - عليه السّلام - اين گونه وحى كرد : 44 - « يا موسى ما خلقت خلقا احبّ الىّ من عبدى المؤمن ، و انّى انّما ابتليته لما هو خير له ، و اعافيه لما هو خير له ، و انا اعلم بما يصلح عبدى عليه ،